Verwondering en tempo in wederzijdse open houding

Kan een bewoner alleen in verwondering komen of heeft hij hier iemand voor nodig? Dit vraagt voor het durven loslaten van eigen ideeën. Dit is geen zwakte maar moet gezien worden als sterkte en verrijking. Er zijn bijna nooit fouten, maar altijd leermomenten. De beperking van een bewoner is medebepalend hoe een bewoner in verwondering kan komen. De omgeving is medebepalend hoe een bewoner zich kan verwonderen en hoe een bewoner in een omgeving staat. Tevens kan verwondering bij een bewoner belemmering te weeg brengen.

De bewoner volgen

Openstellen, de bewoner vertrouwen geven om zijn angsten te overwinnen en te volgen in zijn tempo, hoe klein dan ook, is waardevol voor de bewoner. Het vraagt acceptatie van begeleiding: dat de bewoner een andere richting kan uitgaan dan wat de begeleider van te voren heeft bedacht, dat de bewoner anders kan reageren dan van te voren is verwacht en dat de beleving en de verwondering van de bewoner anders kan zijn dan de beleving en verwondering van de begeleider.

Niet invullen voor de ander

Als begeleiding heb je heel snel de neiging dat je denkt te weten wat de bewoner wil. Wanneer de begeleiding aangeeft te begrijpen wat de bewoner wilt, dan beperkt hij de ruimte van de bewoner.

De kracht van verwondering

Het is een belangrijk aspect om verwondering een kans te bieden gedurende een dag. Zowel voor bewoner als voor begeleiding. Thema ’s en wereldoriëntatie dragen bij om tot nieuwe verwondering te komen. Maar verwondering is ook verscholen in het kleine wat rondom ons gebeurt. Verwondering: zorgt voor een ‘wauw’ gevoel, het is een ‘elixer’ om verder te kunnen, het zorgt voor groei en zorgt ervoor dat patronen kunnen vervagen.